Koncert "Gruzińska dusza" w Państwowej Szkole Muzycznej II st. im. F. Chopina

Orkiestra Filharmonii Opolskiej
Magdalena Bojanowicz – wiolonczela
Revaz Javakhishvili – dyrygent

W programie:

Johann Christian Bach – Uwertura do opery Amadis de Gaule W. G39  [7’]
Witold Lutosławski – Partita [15’]
Carl Philipp Emanuel Bach – Koncert wiolonczelowy A-dur, Wq 172, H 439 [21’]
przerwa [20’]
Sulkhan Nasidze – Symfonia kameralna nr 3 na orkiestrę smyczkową [20’]
Bidzina Kvernadze – A Fancy Dance [10’]

Gruzja to kraj, który od wieków znajduje się na styku Wschodu i Zachodu, a jego muzyka odzwierciedla tę wyjątkową pozycję – łączy archaiczne korzenie kaukaskie z wpływami bizantyjskimi, orientalnymi i europejskimi. Gruzińska tradycja wielogłosowego śpiewu chóralnego, wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO, uznawana jest za jedną z najstarszych form polifonii na świecie – niektórzy badacze widzą w niej nawet możliwe źródło europejskiej harmonii wielogłosowej, poprzedzające o stulecia rozwój muzyki zachodniej. To dziedzictwo, oparte na charakterystycznych, surowych współbrzmieniach i modalnej barwie, stało się fundamentem, z którego czerpali kompozytorzy XX wieku, tworząc muzykę współczesną głęboko zakorzenioną w ludowej tradycji, a jednocześnie otwartą na język europejskiego modernizmu. Sulkhan Nasidze i Bidzina Kvernadze, podobnie jak wielu gruzińskich twórców ich pokolenia, świadomie łączyli oba światy. Zestawienie tych utworów z Partitą Witolda Lutosławskiego i barokowym koncertem Carla Philippa Emanuela Bacha pokazuje, jak różnymi drogami europejska muzyka klasyczna czerpała z żywiołu ludowego i regionalnego, budując z niego język uniwersalny. Wieczór staje się więc przejściem przez różne oblicza „ludowości” w muzyce – od polskiego neoklasycyzmu, przez niemiecki galant, po żywą, wciąż mniej znaną w Europie Zachodniej tradycję gruzińską, która zasługuje na znacznie szersze uznanie jako jedno z najbogatszych źródeł muzycznej tożsamości kontynentu.