Jacek Fedorowicz

Jacek Fedorowicz to jeden z najwybitniejszych polskich satyryków, aktorów, scenarzystów i konferansjerów. Z wykształcenia artysta malarz (absolwent Wydziału Malarstwa Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku), pozostaje wszechstronnym twórcą: grafikiem, karykaturzystą, felietonistą, prozaikiem, radiowcem, reżyserem i maratończykiem.

W 1954 r., jeszcze jako student, wraz z Włodzimierzem „Wowo” Bielickim współtworzył w Gdańsku legendarny studencki teatr Bim-Bom (1954–1960), gdzie zagrał m.in. główną rolę w pierwszym programie „Ahaaa”. Opiekunami teatru byli Zbigniew Cybulski i Bogumił Kobiela. Już wówczas rozpoczął współpracę z gdańskim radiem i prasą („Dookoła Świata”, „Po Prostu”, „Szpilki”). W latach 60. współtworzył z Jerzym Gruzą i Bogumiłem Kobielą programy telewizyjne: „Poznajmy się!”, a później „Małżeństwo doskonałe”, „Kariera” i „Runda”. W latach 70. był kluczowym twórcą radiowej audycji „60 minut na godzinę”, w której stworzył kultowe postaci Kolegi Kierownika i Kolegi Kuchmistrza.

Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce w 1981 r. zerwał współpracę z instytucjami państwowymi i działał w drugim obiegu, publikując m.in. komiks „Solidarność – pierwszych 500 dni”. W latach 90. powrócił do telewizji z satyrycznym „Dziennikiem Telewizyjnym”, a w 2005 r. zaprezentował program „SEJF – Subiektywny Ekspres Jacka Fedorowicza”. 

Jako pisarz debiutował w 1974 r. książką „Porady estradowca. Dla Kolegów Dramatycznych”. Opublikował m.in. „W zasadzie tak” (1975), „Krótka biografia człowieka ocenzurowanego” (1985) oraz późniejsze zbiory felietonów.

Jacek Fedorowicz ma też bogatą filmografię aktorską – zagrał m.in. w filmach: „Do widzenia, do jutra” (1960), „Walkower” (1965), „Nie ma róży bez ognia” (1974), „Skołowani” (2023), jest również współautorem scenariuszy filmów Barei i innych. Napisał teksty wielu popularnych piosenek (m.in. dla Bohdana Łazuki, Piotra Szczepanika i Marii Koterbskiej).

W 1963 r. był jednym z konferansjerów pierwszego Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki (wraz z Piotrem Skrzyneckim i innymi). W 1964 r. ponownie prowadził festiwal wraz ze Skrzyneckim – słynny deszczowy koncert, podczas którego Fedorowicz z parasolem ratował sytuację, przeszedł do legendy. Jego udział w opolskim festiwalu w 1965 r. wiąże się z wykonaniem przez niego piosenki „Życzenia dla pań” (muz. Janusz Salamon, sł. Jacek Fedorowicz) w duecie z Bohdanem Łazuką.

W kolejnych latach często pojawiał się na festiwalu jako konferansjer i satyryk. W 1973 r. (XI KFPP) wymyślił termin „kabareton” na potrzeby „Nocy Kabaretowej” w reż. Olgi Lipińskiej. Po latach nieobecności wrócił do Opola w 2010 r.

W 2023 r. odsłonił swoją gwiazdę w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki w Opolu, po czym w Muzeum Polskiej Piosenki odbyło się spotkanie z artystą zatytułowane „Przepraszam, czy u Państwa pada?”. W 2025 r. na 62. KFPP Jacek Fedorowicz wystąpił z monologiem w wieczorze „KabareTYM”.

Jest laureatem wielu nagród, m.in. Złotego Ekranu (1968), Nagrody Kisiela (1994), Wiktora (1996), Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski (2007) i Złotego Medalu „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2009). 

fot. Marek Bohdan