Koncert "Klarnet w barwach jesieni" w Państwowej Szkole Muzycznej II st. im. F. Chopina
[0]
rkiestra Filharmonii Opolskiej
Jakub Drygas – klarnet
Szymon Makowski – dyrygent
W programie:
Robert Schumann – Uwertura Manfred op. 115 [13’]
Gerald Finzi – Koncert na klarnet i orkiestrę smyczkową op. 31 [28’]
Przerwa [20’]
Joachim Raff – Symfonia nr 10 op. 213 Zur Herbstzeit (Jesienna) [33’]
Uwertura do dramatu Manfred Roberta Schumanna to przejmująca opowieść o samotności, wewnętrznym rozdarciu i nieugaszonym pragnieniu wolności, w której każda fraza przesiąka emocjami tytułowego bohatera. Utwór przenosi słuchacza w serce Berneńskich Alp, gdzie Manfred, udręczony poczuciem winy za śmierć ukochanej Astarte, szuka ukojenia, targując się z duchami o utratę swoich bolesnych wspomnień. Od strony muzycznej Schumann określał tenże utwór jako formę wykraczającą poza ramy opery czy melodramatu, którą można opisać jako dramatyczny poemat z muzyką.
Koncert na klarnet i orkiestrę smyczkową op. 31 Geralda Finziego to trzyczęściowe dzieło, w którym śpiewna partia klarnetu okraszona jest ciepłą, lecz dramatyczną barwą orkiestry smyczkowej, ukazując pełnię swych możliwości. Kontrast między szeroko prowadzonymi frazami a lekkimi, pogodnymi melodiami nadaje utworowi unikalny charakter, przejrzysta faktura natomiast pozwala wybrzmieć każdemu muzycznemu gestowi. To koncert, który z każdym taktem przynosi zupełnie nowe, niespodziewane doznania.
Joachim Raff w swojej Symfonii nr 10 Zur Herbstzeit ukazał muzyczny pejzaż jesieni, który zamiast więdnięcia i zmierzchu przedstawia żywioł i niespodziewaną witalność. Część pierwsza, Eindrücke und Empfindungen, otwiera dzieło stonowaną, refleksyjną nutą – jak pierwsze spojrzenie na zmieniający barwy krajobraz. Część druga, Gespenster-Reigen, wprowadza niepokojący, widmowy korowód, w którym słychać echa romantycznej fascynacji nadprzyrodzonym. Trzecia część, Elegie, to liryczna refleksja nad przemijaniem, której szerokie melodie wprowadzają nastrój kontemplacji nad kruchością losu. Finał, Die Jagd der Menschen, opowiada o jesiennym polowaniu – od wymarszu, przez odpoczynek i łowy, aż po powrót, kończąc dzieło nie w melancholii, lecz w triumfalnym pędzie.