Pasja do gór zrodziła opolski festiwal - wywiad z Michałem Mościckim

To już jedenasta odsłona imprezy, która co roku przyciąga do naszego miasta uznanych wspinaczy oraz wielu miłośników wypraw górskich. O to, co wyróżnia opolską imprezę oraz kogo będziemy mogli spotkać w październiku w Opolu, pytamy jej organizatora, Michała Mościckiego z Narodowego Centrum Polskiej Piosenki.

[1]

– Skąd wziął się pomysł na organizację festiwalu gór w Opolu?

– Festiwal zrodził się w głowach ludzi związanych ze środowiskiem wspinaczkowym w Opolu, działającym wokół klubu wysokogórskiego, a w nas, czyli pracownikach NCPP, znaleźli wsparcie, które pozwoliło tę ideę rozwijać.

– Czym wyróżnia się opolska impreza na tle innych tego rodzaju wydarzeń w kraju?

– Z rozmów z naszymi gośćmi, wspinaczami i ludźmi gór wynika, że paradoksalnie największą siłą festiwalu jest jego kameralność. To, że wszyscy jesteśmy razem, możemy spotkać się przy ognisku i po prostu porozmawiać, tworzy wyjątkową atmosferę tego wydarzenia. Znikają podziały na prelegentów i widzów, wszyscy razem celebrujemy miłość do gór.

– Jaka idea przyświeca opolskiemu Festiwalowi? Czemu ma służyć?

– Przede wszystkim zależy nam na ukazaniu szerokiego spektrum górskiej aktywności. Góry to przestrzeń, którą można eksplorować na wiele sposobów i zależy nam, aby zainspirować naszych widzów do szukania swojej drogi w górach, ale też w codziennym życiu. Czasem ograniczenia są jedynie w naszych głowach, a relacje z przeróżnych eskapad pozwalają nieco zmienić perspektywę i otworzyć się na przygodę.

– Nie jest to zatem wydarzenie wyłącznie dla ludzi zajmujących się wspinaczką górską?

– W żadnym wypadku. To wydarzenie dla wszystkich, którzy czerpią radość z odkrywania świata, zarówno tych odległych krain, pełnych śniegu i lodu, ale również tego, co ciekawe i bliskie nam. To nie wynik sportowy ma znaczenie, a chęć poznania i przekraczania siebie.

– Kto gościł na opolskiej imprezie do tej pory?

– Gościliśmy legendy polskiego i światowego himalaizmu, jak Krzysztof Wielicki, Adam Bielecki, Denis Urubko czy Alex Txikon, ale również wyśmienitych biegaczy, wspinaczy czy narciarzy. Nie brakuje podczas festiwalu również lokalnych akcentów. Osobiście uważam, że dobra opowieść nie nosi nazwiska i z czasem nieznana szerokiej publiczności postać potrafi przenieść nas swoją historią w wyjątkowe miejsca.