Historia przemysłu cementowego w Opolu

Drugą połowę XIX wieku charakteryzują wielkie zmiany w krajobrazie przemysłowym Opola. W relatywnie krótkim czasie w mieście i najbliższej okolicy uruchomiono aż dziewięć cementowni: 1857 – Grundmann, 1865 – Pringsheim, 1872 – Groschowitz (Groszowice), 1872 – Hafen (Port, Odra), 1884 – Giesel, 1901 – Königlich Neudorf (Bolko), 1906 – Stadt Oppeln (Opole Miasto, Piast), 1906 – Silesia, 1908 – Frauendorf (Wróblin). Miało to ścisły związek z bogatymi złożami wapiennymi, które stanowiły podstawę produkcji cementu oraz dobrą lokalizacją miasta położonego nad Odrą i połączonego – od połowy XIX wieku – linią kolejową z Brzegiem i Wrocławiem. Zakłady te – przechodząc różne koleje losu – funkcjonowały zasadniczo do wybuchu II wojny światowej i dopiero wejście – w 1945 roku – Armii Czerwonej zupełnie zmieniło sytuację. Po przesunięciu granic państwa, a także w wyniku dokonanych zniszczeń, po wojnie uruchomiono już tylko cztery fabryki: 1945 – Groszowice, 1946 – Opole Miasto (Piast), 1947 – Nowa Wieś Królewska (Bolko), 1951 – Opole Port (Odra). Obecnie na terenie Opola działa już tylko jedna cementownia – Cementownia Odra.

Wystawę zdjęć przedstawiających opolskie cementownie można oglądać na ścianie dawnej hali produkcyjnej Cementowni Stadt Oppeln (Opole Miasto) znajdującej się przy Kamionce Piast (Wjazd w ulicę Wapienną od strony Motelu Mieszko).

[1]

[2]